Vasilis Papakonstantinou "Ίσως (Isos)" paroles

Traduction vers: EN

Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
Παράξενες τον δέρνανε απόψεις
Η μάνα του καμάρωνε κρυφά
Εσύ μια μέρα γιε μου θα προκόψεις

Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
Τον είδανε στον ύπνο του να κλαίει
Σκυφτός σαν να `χε φάει μαχαιριά
Τον άκουσαν οι φίλοι του να λέει

Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι

Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
Κλεισμένος στων ονείρων του τις χώρες
Γυρνούσε σαν αέρας τα στενά
Και μίλαγε μονάχος με τις ώρες

Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
Τον άκουσαν σε κάποιον να μιλάει
Και είδαν πως σταμάτησε η καρδιά
Την πόρτα της ζωής να του χτυπάει

Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι

Roads got him nowhere
He was tortured by strange opinions
His mom was proud of him in secret
You, my son, will one day flourish

A night that he slept heavily
They saw him cry in his sleep
His head bent as if he had been stabbed
His friends heard him say

Perhaps love is a sad celebration
A pair of rusty chains
Perhaps truth is an open wound
A cell with golden hinges
Perhaps the moon is a white dot
On a paper with sheets made of darkness
Perhaps you have engraved on your forehead
the mark of madness, like I have.

Roads got him nowhere
Closed in his dreams' countries
He wandered the streets like the wind
And talked on his own for hours

A night that he slept heavily
They heard him talk to someone
And found out that the heart stopped
knocking on the door of his life

Perhaps love is a sad celebration
A pair of rusty chains
Perhaps truth is an open wound
A cell with golden hinges
Perhaps the moon is a white dot
On a paper with sheets made of darkness
Perhaps you have engraved on your forehead
the mark of madness, like I have.