Giorgos Tsalikis "Kratao ta palia | Κρατάω τα παλιά" lírica

Δεν την μπορώ τη μοναξιά
που δίπλα σου με ξεγελά
γι’ αυτό πρέπει να φύγω
Κλείσε τα μάτια να χαρείς
τη μέρα τούτη μη με δεις
την πόρτα που θα κλείνω

Κι εγώ κρατάω τα παλιά
σαν του ζωγράφου πινελιά
που ο χρόνος δεν την σβήνει
δώσ’ μου μονάχα μια στιγμή
για να φωτίσω τη σκηνή
που πίσω μου θα μείνει

Άσ’ το τηλέφωνο κλειστό
μην κατά λάθος είμαι εγώ
την ώρα που βραδιάζει
Στον εαυτό μου λέω πως
πως άλλαξες και αριθμό
μα μένα δε με νοιάζει

Κι εγώ κρατάω τα παλιά
σαν του ζωγράφου πινελιά
που ο χρόνος δεν την σβήνει
δώσ’ μου μονάχα μια στιγμή
για να φωτίσω τη σκηνή
που πίσω μου θα μείνει